A. BERICHT IN EEN FLES

Beste kunstenaar, cultuurminnaar, maatschappelijk gevoelige,

Na (!) de verkiezingen wordt met de afbraak van Doel -het Vlaamse Ruigoord- gestart. Het havendok waarvoor Doel zou moeten wijken komt er niet. Gezonde boerenlogica trekt dan het besluit dat alle problemen van de baan zijn. Het tegendeel is waar. Er bestaat dus blijkbaar een andere logica: die van het geld, waaraan ook de politieke partijen gelieerd zijn.

Wij zijn tegen AFBRAAK en hebben een OPBOUWEND voorstel: vorm Doel om tot een DORP VOOR KUNSTEVENEMENTEN.

Heb je werkelijk een vrije mening en wil je dit initiatief steunen, onderteken dan de petitie op: http://www.kunstdoel.net  

(Iets origineler konden we niet bedenken). Ook jouw steun kunnen we gebruiken en mocht je nog andere Nederlandse collega’s kunnen aanzetten tot deze funeste daad, stellen wij dat ten zeerste op prijs!

Met dank,

O ja,

tot onze verrassing kwam de lente toch langs in DOEL…

B. LETTERS IN EEN FLES

Aan alle DOEL-wachters,

C. BOODSCHAP IN EEN FLES

Op een blauwe maandag vertelt een blauwe baron aan Humo:

“Met een bicske heb ik op een plan een containerdok getekend. 'Hier' heb ik gezegd, 'waarom niet in die flauwe bocht van de Schelde?'” De inwoners van Doel vinden het minder humoristisch: het is de doodsteek voor hun dorp.

Er zijn precedenten: de Amerikanen brandden in Vietnam het dorp My Lai van de kaart, de Chinezen doen het voor de bouw van hun stuwdammen, de Division Das Reich deed het in het Franse dorp Oradour.

De Vlaamse regering pakt het beschaafder aan: vrouwen en de kinderen worden niet in de kerk samengedreven en in brand gestoken, maar er komt een “sociaal begeleider”. Zij steunt de baron en beslist zonder enige vorm van democratische inspraak - zoals het in een democratuur past”- op 20 januari 1998 dat het Deurganckdok wordt aangelegd en dat zelfs een tweede dok, het Saeftinghedok vlak boven het dorp komt. In deze logica van de grootheidswaanzin wordt Doel dus onleefbaar. 

Dank u Van den Brande: “wat we zelf doen doen we beter!” En de baron juicht: “dit is een grote dag voor Antwerpen!”

En Karel Van Isacker repliceert: “Wij leven in het land van de dwazen... De wortel van onze waanzin is de hebzucht, de jacht op bezit en aanzien.” Zelfs senator De Bondt vindt: “dit hoort thuis in andere regimes.”

Zeebrugge zou maar al te blij zijn met een nieuwe containerterminal, maar de middeleeuwse strijd tusen de steden blijkt hier nog door werken.

Nostalgisch kunnen we bedenken: Doel was nochtans een levend dorp, dat op tien jaar tijd 67 inwoners erbij kreeg, waar de helft van de bevolking jonger was dan 39.

Culturele argumenten zijn voor de Antwerpenaars nooit van tel geweest, denk maar aan de afbraak van de zestiende-eeuwse wijk achter het stadhuis. Dat Doel uniek is met zijn dambordpatroon uit 1614 en er historisch betekenisvolle woningen staan kan men enkel appreciëren wanneer men een vleugje elementaire cultuur bezit.

Het grote argument waarmee de publieke opinie over de streep wordt gehaald is de creatie van 8000 nieuwe jobs.

We moeten realistisch zijn: voor de groeiende welvaart mogen wel enkele offertjes gebracht worden. Er zijn altijd dwarsliggers die zich niet aanpassen als hun geschiedenis wordt geconfisqueerd, hun sociaal weefsel verscheurd, die zich verhangen of een hartinfarct krijgen. Excellenties, beseffen jullie wat jullie aanrichten wanneer jullie mensen ontheemden, hun nest, hun verleden, hun levensnoodzakelijke banden vernietigen? Neem een kijkje in Sierra Leone waar een landgenoot onlangs zijn plantage wilde uitbreiden, en het dorp dat even in de weg lag wat verderop zou herbouwen. Hij heeft het niet overleefd.

De sociale bemiddelaar is enthousiast om het vuile werk voor de havenlobby op te knappen: “Een dorp heb ik nog niet ontruimd. Het lijkt me een nieuwe uitdaging.”

De havenprinsen zitten niet verlegen om een centje en betalen de man voor drie jaar royaal 13,5 miljoen, zo'n tien maal meer als een gewone burger.

Hij raadt de inwoners aan om hun huis aan de Maatschappij Linkeroever te verkopen, nu die er nog een billijke prijs voor biedt. Het dorp zal verloederen en hoe langer men wacht hoe waardelozer de huizen. Indien dit niet vanzelf gebeurt, komen er 's nachts wel kranen langs die ramen en deuren inbeuken, dakpannen van de daken slaan. Er wordt een helpend handje toegestoken aan het uitdoofbeleid. De school zal sluiten, de winkels zullen wegtrekken, de dokter, de apotheker, de bussen zullen worden afgeschaft en zoveel dreigementen meer. De meesten Doelenaars verkopen onder druk van deze intimidaties - o zo vrijwillig- met het mes op de keel.

Wat moet de Maatschappij met al die huizen? Er worden O.C.M.W.-klanten in gedropt. Ze worden beschikbaar gesteld tegen een “vergoeding van zakelijk recht”. Op die manier kunnen “krakers” geregulariseerd en er op elk moment terug uitgetrapt worden. Maar in plaats van de woningen als “goede huisvader” te onderhouden en boete op leegstand te betalen, willen ze de woningen zo snel mogelijk slopen, graag zo'n 126 stuks, de helft van het dorp... even platbulldozeren.

Het is zonder de waard gerekend, in dit geval de rechter in Dendermonde, die beslist dat Doel nog altijd “als woongebied ingekleurd is, en de sloopwerken schadelijk zijn voor de resterende inwoners en de grens van de gewone ongemakken overschrijden”. In beroep geeft de rechter echter de echte vandalen gelijk. De hecatombe kan beginnen. “Mensenrechten” en “Gelijke kansen” kijken links.

De heimelijkste vorm van afbraak en collaboratie met de gewetenloze havenlobby wordt door een bepaalde pers gepleegd: ze brengt positief verslag uit over de initiatieven van de Doelenaars en overbelicht twee papierslagen later de negatieve kanten. Doel heeft een tegenoffensief ingezet, wil rancune en verzuring tegengaan door een positief imago te creëren. Het ging over tot de aanstelling van een dorpsdichter; Eva Van Tulden en Luc Cappaert brachten een reuzeschildering van internationale allure aan op de wanden van het haventje, het Mozart-concert in de kerk kende een ongeziene volkstoeloop.

Peeters met zijn Antwerpse kruidenierstrukken triomfeert en zijn assistent hoort het in (Marino) Keulen donderen. Vanaf 1 september 2009 moet Doel “ausradiert” zijn. Die mooie zomer wordt alles gesloopt op enkele uitzonderingen na: de molen, de dorpschool, het Hooghuis, de pas gerestaureerde kerk en het kerkhof: alleen de doden mogen blijven.

Alles wordt wordt met giftig slib ondergespoten, de eerste spadesteek van de verdieping van de Schelde is onlangs gegeven: wat voor de ene een spadesteeks is, is voor de andere de doodsteek. De welvaart van de ene, is het vaarwel voor de andere.

Het Deurganckdok is een mislukking, haalt nog geen vijfde van de geplande trafiek, van de duizenden werkplaatsen zijn enkele honderden ingevuld. Het dok krijgt elk jaar gratis een 3, 5 meterdik zandtapijt over de vloer. Baggeren maar.

O ja, hoe zit het met dat fameuze Saeftinghedok? Volgens de Petercam-specialisten is het economische waanzin, volgens het milieu-effectenrapport zorgt het voor een reusachtig verkeersinfarct dat welvaart en welzijn vernietigt. Zelfs de heer Huts, door de wol geverf topman van het grootste logistieke havenbedrijf, is tot het inzicht gekomen dat dit nieuw te graven dok nauweljks een toegevoegde waarde bezit en maar best in de onderste lade wordt geborgen. En dan wordt er helemaal geen rekening gehouden met de recessie. De bouw van het Saefinghedok beantwoordt misschien wel aan de nood van enkele privéportefeuilles maar niet aan die van de gemeenschap. Het wordt de komende decennia niet gebouwd... én tóch móét Dóél wég!

De politici geven hun miskleun niet toe, zijn niet clement, christelijk of sociaal voelend. Erger: ze zijn onfeilbaar!

Wanneer wordt die verkrotting van de geest eens aangepakt, worden die zieke hersens eens gesaneerd?

En dan maar jammeren dat de kloof tussen politici en bevolking vergroot. Ze is inderdaad diep: een Deurganckdok, een Saeftinghedok diep!